Fundacja Legatio

Ta książka nie jest podsumowaniem życia Pana Jezusa Chrystusa. Ani nie bada tego, co przyszedł zrobić na ziemi. Jest spojrzeniem na Jego chwalebną osobę. Bada to, co Biblia mówi o tym, kim on jest. Istnieje wiele powodów, dla których potrzebna jest taka właśnie książka. Jednym z nich jest wzrost liczebny współczesnych sekt. Nasze domy są często nawiedzane przez ludzi, którzy nauczają o Panu Jezusie Chrystusie rzeczy o wiele mniej chwalebnych, niż te, których uczy Biblia. Nie możemy znieść, by Go tak publicznie degradowano i musimy się nauczyć, jak odpowiadać tym fałszywym nauczycielom. Innym powodem jest to, że młodzi chrześcijanie – głównie z powodu marnego nauczania w zborach – mają wielki zamęt odnośnie tego, co Bóg objawił o Swoim Synu. A przecież to właśnie spośród owych nawróconych będą pochodzić przyszli przywódcy chrześcijańscy. Dlatego rzeczą najwyższej wagi jest, by uczyli się jasno głosić w tym świecie chwałę Pana Jezusa Chrystusa. Ale istnieje znacznie ważniejsza przyczyna powstania tej książki. To, czego naucza Pismo o osobie naszego Zbawiciela, jest tak wielkie i chwalebne, że nie może wywołać niczego prócz pełnego zachwytu zdumienia w tych, którzy Go kochają. Za mało czasu poświęcamy na myślenie o Nim. Zamiera wśród nas duch nabożnej adoracji. Tajemnica nie budzi już w nas bojaźni. Trójca jest pierwszą wielką tajemnicą istnienia, a osoba naszego Pana drugą. Gdy ją ponownie rozważamy, padniemy do Jego stóp w uwielbieniu. Naprawdę »przepełni nas zdumienie, miłość i cześć«. Jeżeli ta niewielka książka sprawi, że jakieś dziecko Boże poszuka cichego miejsca, w którym w świętym podziwie będzie radować się towarzystwem Pana Jezusa Chrystusa, wypełni cel, dla którego została napisana.

Jezu! Mój Pasterzu, Zbawicielu, Przyjacielu;
Mój Proroku, Kapłanie i Królu;
Mój Panie, moje życie, drogo i celu:
Przyjmij chwałę, którą przynoszę.

STUART OLYOTT

"Wcześniej czy później każdy, przynajmniej tu w Wielkiej Brytanii, zostaje skonfrontowany z faktem istnienia Jezusa Chrystusa. Jest On postacią, której zdecydowanie nie sposób zapomnieć. Fakt, iż nie dzieje się tak w każdym zakątku ziemi jest smutnym świadectwem niepowodzenia jakiego doznał Kościół w wypełnianiu posłannictwa, by iść z ewangelią na cały świat. Jezus został ukrzyżowany. Niezależnie od wiary, istnieje wystarczająco wiele dowodów, by nie mieć co do tego wątpliwości. Czy możemy powiedzieć za W. W. How’em: "Jezus ukrzyżowany za mnie"? Jakie mamy opcje do wyboru? Możemy nadal żyć tak, jakby nic się nie wydarzyło; lub, jeśli nawet coś się zdarzyło, nie ma to nic wspólnego z nami. Możemy to odrzucić i ponieść konsekwencje wynikające z odpowiedzialności za nasz własny grzech. Możemy to przyjąć i zacząć żyć w oparciu o nową podstawę, na której dokonuje się rozprawa z naszą grzeszną naturą, przebaczenie staje się możliwe, a także osobista, żywa i pełna miłości relacja z Bogiem. Niech te proste rozważania nad ostatnimi słowami jakie wypowiedział Jezus, gdy umierał na krzyżu pomogą każdemu z nas dojść do własnej, uczciwej odpowiedzi."

Pierwsza Księga Samuelowa mówi o trzech panach w tej samej łódce. Nakreśla rozwój Izraela od anarchii w okresie sędziów do ustanowienia teokratycznej monarchii, to znaczy monarchii, w której królowie ustanawiani są przez Boga i działają jako przedstawiciele prawdziwego Króla Izraela - Pana. Trzej panowie to: Samuel - prorok i twórca królów, Saul - król z wyboru ludzi i Dawid - przyszły Boży dziedzic, który nastąpi po Saulu (w 2 Samuelowej). Rozpiętość księgi obejmuje okres stu lat od narodzenia Samuela do śmierci Saula na górze Gilboa (ok. 1010 przed Chrystusem). Samuel żył współcześnie z Samsonem. Saul prawdopodobnie zaczął panować zaledwie kilka lat po śmierci Samsona. Dlatego też zaczniemy od zmierzchu okresu sędziów - teokratycznej republiki hebrajskiej - a zakończymy ustanowieniem teokratycznej monarchii, która rozkwita, choć tak krótko, w czasach Dawida i Salomona.

Gordon J. Keddie, State College, Pensylwania, USA

Dr Martyn Lloyd-Jones został określony mianem "ostatniego z kaznodziejów". Chociaż on sam obaliłby takie stwierdzenie, to jednak żaden z kaznodziejów w Wielkiej Brytanii nie przyciągał raz za razem tak wielkich rzesz słuchaczy lub był wyżej ceniony.
"Jednak podstawowym powodem," pisze autor, "dla którego zgodziłem się na przygotowanie tych wykładów jest to, że głoszenie kazań uważam za największe, najwspanialsze i najbardziej chwalebne powołanie, do którego można być przeznaczonym. Jeżeli miałbym coś jeszcze do tego dodać, to powiedziałbym bez wahania, że dzisiaj najbardziej naglącą potrzebą kościoła chrześcijańskiego jest prawdziwe zwiastowanie, a jeśli stanowi ono największą i najbardziej naglącą potrzebę w kościele, to jest również największą potrzebą w świecie."

Kazanie na Górze jest prawdopodobnie najlepiej znaną częścią Biblii. Niektóre z jego wyrażeń stały się częścią naszego codziennego języka. Nawet ci, którzy może nigdy nie słyszeli o tym kazaniu rozumieją, co mamy na myśli kiedy mówimy "czynić...", czy "sól ziemi". Rzeczywiście, dla niektórych ludzi, kazanie jest "sercem ewangelii" i "żyć według Kazania na Górze" stanowi ich całą filozofię życiową...

Dla wielu z nas Jonasz wydaje się być lekko sfatygowanym bohaterem niezwykle dramatycznej historii biblijnej. To człowiek, który uciekał przed Bogiem, został połknięty przez wieloryba i po trzech dniach we wnętrzu tego potwora został wyrzucony na suchy ląd, gdzie był już posłuszny Bogu, zwiastował Słowo Boże mieszkańcom Niniwy i widział, jak ci pokutują za grzechy we włosiennicach i popiele. Na tym przykładzie nauczyliśmy się dwóch ważnych lekcji. Po pierwsze, kiedy Bóg nam mówi, abyśmy coś zrobili, musimy zrobić to, co nam powiedziano. Mamy unikać złego przykładu Jonasza i nie uciekać przed wolą Pana. Po drugie, mamy nieść ewangelię do odległych krajów, gdzie nigdy nie słyszano o Jezusie. Jonasz został powołany do głoszenia Słowa Bożego w Niniwie, my mamy iść na cały świat i zwiastować ewangelię...

...Podkreślam tutaj subtelność zachodzących zmian. Podobnie jak kiedyś, tak i dzisiaj. Niektórzy ludzie jednak powiadają: "Ależ pan przesadza; ci ludzie nadal zdecydowanie afirmują chrześcijaństwo; jakim prawem mówi pan, że oni się zmieniają?" Odpowiadam na to stwierdzając, że zmiany te pojawiają się w subtelny sposób. Pozwólcie jednak, że coś dopowiem...

Jedną z największych potrzeb współczesnego Kościoła jest poznanie, i to coraz lepsze, Boga. Często spotykamy się z sugestią, iż to, czego naprawdę potrzebujemy, to głębsza i płynąca z przeżywania znajomość Boga. To jest niewątpliwie prawda. Potrzebujemy znajomości Boga, która nie tylko pobudza umysł, lecz także porusza serce, dając mu bodziec do oddawania czci, a wolę skłania do posłuszeństwa...

Profesor Edgar Andrews jako wybitny naukowiec ma doskonałe kwalifikacje, by przeciwstawić się wartkiemu nurtowi prób wymazania istnienia Boga – w tej książce robi to z inteligentnym i zaraźliwym entuzjazmem. Oczywistym celem jest „Bóg urojony” Richarda Dawkinsa. Profesor Andrews umiejętnie obala zawarte tam ateistyczne twierdzenia, ścierając je na proch z taką łatwością, jakiej nigdy nie spotkałem w tego rodzaju książce. Czytelnicy – zarówno ci z naukowym wykształceniem, jak i bez – z pewnością będą przewracać kolejne strony z uśmiechem na twarzy. Nie znam drugiej takiej książki!

John Blanchard, autor książek „Najważniejsze pytania” i „Pojednanie z Bogiem”

Czy wszystkie religie prowadzą do Boga? Większość ludzi sądzi, że w istocie tak jest, lecz to oznaczałoby, iż poglądy religijne, które sobie nawzajem zupełnie przeczą, wszystkie są prawdziwe. Oczywiście tak być nie może! Nie zaakceptowalibyśmy takiego sposobu myślenia w żadnej dziedzinie życia, dlaczego więc tak czynimy w przypadku spraw dotyczących Boga? ...

"Nie myśmy umiłowali Boga, lecz że On nas umiłował?" 1 Jana 4:10

Dzisiejszego poranka te błogosławione słowa są dla mego zbolałego i ospałego serca niczym kosztowny balsam z Gilead, czy kasja i słodki tatarak ze świętego oleju do namaszczania. Drogi Panie, dziękuję ci za nie, wziąłeś je bowiem z własnej księgi i przemówiłeś nimi do mnie, żywym i pełnym miłości głosem, one zaś mnie poruszyły i ożywiły...

Dlaczego w naszym tytule kładziemy nacisk na Modlitwę Pańską dzisiaj? Istnieją dwa powody podkreślenia słowa dzisiaj: zaniedbanie i adekwatność. Po pierwsze, modlitwie Pańskiej grozi zaniedbanie. Nie jest ona wykorzystywana przez chrześcijan w osobistej modlitwie i nie znajduje szerokiego zastosowania we wspólnym uwielbianiu, jak to było kiedyś. W niektórych zborach nastąpiło odwrócenie się od znacznej części tego, co tradycyjne we wspólnych nabożeństwach...

Jak często słyszysz kaznodzieję wygłaszającego kazanie w oparciu o tekst z 4 Mojżeszowej? Czy kiedykolwiek słyszałeś kazanie oparte na tej księdze? Już sama nazwa "Księga Liczb" stanowi dla niektórych ludzi wystarczający powód do wzruszania ramionami, co wyrażać ma całkowity brak zrozumienia i wątpliwość czy to, o czym mówi ta księga jest w jakikolwiek sposób odpowiednie dla chrześcijan z dwudziestego pierwszego wieku...

Księga Joba jest historią człowieka, którego życie w ciągu kilku krótkich dni zmieniło się dramatycznie. Ona dotyczy problemu cierpienia, ale w komentarzach pocieszycieli Joba nie znajdujemy odpowiedzi na niego, a co ważniejsze nie znajdujemy jej w postawie Joba wobec cierpienia...

Najbardziej sugestywnym obrazem współczesnego świata jest targowisko. Dla wielu ludzi porównanie to w najlepszy sposób oddaje sposób funkcjonowania świata i interakcje zachodzące między ludźmi nie tylko w sferze handlu, ale we wszystkich pozostałych. W ciągu ostatnich dwudziestu pięciu lat życie pojedynczych ludzi i całych narodów uległo przeobrażeniu na podobieństwo tego obrazu...

W porównaniu z innymi listami Nowego Testamentu, 1 List św. Jana przypomina list okólny lub traktat (podobnie jak List do Hebrajczyków), a nie list apostolski do pojedynczego zboru (jak np. List św. Pawła do Rzymian) lub do osoby (jak np. List św. Pawła do Filemona). Nie jest to jednak wyłącznie teologiczna rozprawa, gdyż Jan zwraca się do swych czytelników w sposób bardzo uczuciowy, jak do "dzieci" (2:1.12.18.28, 4:4, 5:21). Jest to list osobisty, w którym zwraca się do adresatów jako "umiłowanych" (2:7, 3:2.21, 4:1.7.11). Paradoksalnie, ma on tak osobisty charakter, że apostoł nie musi wspominać własnego imienia (w 2 i 3 Liście, nawiązuje do siebie po prostu jako do "starszego").

Nieskazitelny Kościół. Przywracanie Bożego zamysłu dla Kościoła. To praktyczny i inspirujący przewodnik po budowaniu zdrowej, biblijnej wspólnoty. Książka, opracowana przez grono doświadczonych duszpasterzy, w przystępny sposób ukazuje nierozerwalny związek między kluczowymi elementami życia zborowego: nawróceniem, chrztem, członkostwem oraz Wieczerzą Pańską.

Na jej kartach czytelnik znajdzie mocne, biblijne spojrzenie na takie zagadnienia jak uczniostwo, dyscyplina, przywództwo i autonomia lokalnego zboru. To obowiązkowa lektura dla pastorów, liderów oraz każdego wierzącego, który pragnie, aby jego społeczność wiernie odzwierciedlała Boży plan, opierała się na Słowie Bożym i promieniowała autentyczną ewangelią.

Niniejszy komentarz jest ugruntowany na dogłębnej analizie hebrajskiego tekstu, użytecznych osiągnięciach archeologii i lingwistyki oraz uwypukla główne wątki teologiczne i literackie poszczególnych części Księgi Jozuego. Autor dokonuje objaśnienia tekstu i nie unika podania praktycznego zastosowania lekcji we współczesnym Kościele...